Zou dit ooit wennen?

We horen en zien René bijna dagelijks via de webcam en de meiden zitten dan zo ongeveer aan het scherm geplakt.... Ze willen graag alles horen over iedereen die ze achter hebben moeten laten. Het is nog steeds heel raar en doet ook wel pijn in ons hart dat we er niet bij kunnen zijn.
Ik geloof ook niet dat dit went.. of zou het wel?

Ik sprak (in het Fries) laatst bij de buren een van oorsprong Fries die hier inmiddels 10 jaar woont. Hij heeft nog wekelijks een gesprek van ruim 2 uren met z'n ouders in Sneek. Hij zei dat het hem wel een jaar of zes heeft gekost om van dat gevoel af te zijn. Hij zei tegen mij: "Het helpt als je je realiseert dat je niet meer deel uit maakt van de "dagelijkse familie", dat je je daar bewust van bent en dat ook niet erg vindt... De mensen die je hebt achtergelaten hebben daar hun leven en daar ben je niet meer een belangrijk onderdeel van, net zoals het andersom ook geldt." Dat kwam hard aan bij mij, ik weet nog niet wat ik daarmee moet. Misschien is het ook nog wel te vroeg om zo te gaan denken? De tijd zal het wel leren denk ik...

Het is wel super om te weten dat René volgend jaar rond deze tijd weer in Nederland zal zijn, hij moet er elk jaar voor de beurs heen. Dat maakt het gemakkelijk om toch wat persoonlijks te laten overbrengen naar de mensen die we lief hebben.
En ach, m'n ouders hebben het ook al over volgend jaar hier weer naar toe komen! En wie weet kunnen we over ongeveer 1,5 jaar met z'n allen een keer terug naar Nederland. Als we in de toekomst zouden kunnen kijken... (Zouden we daar iets mee opschieten?)